Sharipov Raufxon Aslanovich

Sharipov Raufxon Aslanovich 1957-yil 17-iyunda Qozog‘istonning Chimkent viloyati Qoramurt qishlog‘ida tug‘ilgan.

1983-yilda Toshkent politexnika institutining "Shaharlar va qishloq xo‘jaligini energiya bilan ta’minlash" fakultetini muhandis-elektrik mutaxassisligi bo‘yicha tamomlagan.

2007-yilda O‘zbekiston Respublikasi Prezidenti huzuridagi Davlat va jamiyat qurilishi akademiyasi qoshidagi Oliy biznes maktabini tamomlagan.

2007-yilda Belgiyaning Antverpen universitetini tamomlagan. ToshDU, Oliy o‘quv yurti shaharchasi, yangi ToshMI va boshqa ko‘plab davlat obyektlari qurilishida birinchi toifali duradgordan tortib bosh muhandisgacha ishtirok etgan.

1994-1998-yillar - JBI-8 direktori bo‘lib ishlagan. U rahbarlik qilgan davrda zavodda o‘n bitta sex ta’mirlanib, ishga tushirildi, jumladan, korxona ishchilari uchun issiqxona qurildi. Korxonaning unumdorligi va rentabelligi oshirildi. Zavod xodimlari soni 93 kishidan 500 kishiga yetdi.

1998-yilda "Nerudnik" zavodi direktori bo‘ldi. Bugungi kunda zavod O‘zbekiston Respublikasining eng muvaffaqiyatli korxonalaridan biri hisoblanadi.

2001-yilda Respublika Mustaqilligining 10 yilligi munosabati bilan "Shuhrat" medali bilan taqdirlangan.

2006-yilda O‘zbekiston Respublikasi Mustaqilligining 15 yilligi munosabati bilan Yubiley medali bilan taqdirlangan.

2007-yilda "Mehnat shuhrati" ordeni bilan taqdirlangan.

Uylangan, to‘rt nafar farzandi bor.

HAMMASI INSONNING O‘Z QO‘LIDA. Inson istagan har qanday narsasiga erisha oladi, degan ishonch butun umrim davomida menga hamroh bo‘lib keladi. Har qanday korxonaning muvaffaqiyati rahbarga va u tanlagan strategiyaga bog‘liq.

MEN – qattiqqo‘l rahbarman. Ammo ishchilardan bor kuchini berib ishlashni talab qilishdan oldin, ularga sharoit yaratib berishim kerak. Ular o‘z mehnatlari uchun munosib haq olishlariga ishonchlari komil bo‘lishi lozim. Faqat bu emas – odam o‘zini ijtimoiy himoyalangan his qilsagina yaxshi ishlashi mumkin. Bizning zavodimizda esa bu asosiy tamoyil va an’anadir. Dangasalarni yoqtirmayman – bunday odam zavodda uzoq ishlay olmaydi. Lekin ishchilarimizning mutlaq ko‘pchiligi yaxshi ishlasa, shunchaki maoshdan ko‘ra ko‘proq narsaga ega bo‘lishini juda yaxshi tushunadi. Bizda bepul oshxona, dam olish maskanlari, basseynlar bor. Yildan-yilga ish hajmini kengaytirib, rejani va shunga yarasha daromadlarni ham oshirib boryapmiz.

TADBIRKORLIK RUHINI o‘zida tarbiyalash mumkinmi? Men qishloqda tug‘ilganman, rus tilini yaxshi bilmasdim. Ishni qurilishda birinchi darajali duradgorlikdan boshlaganman. Ham o‘qidim, ham ishladim. Nazarimda, inson hamma narsaga o‘zi erishsa, bu senga tayyor narsani berishganidan ko‘ra ancha qiziqarliroq... Farzandlarimizni ham aynan shunday tarbiyalashimiz kerak – ular uchun sarmoya to‘plash bilan emas, balki bilim berish bilan. Har kim o‘z yo‘lini o‘zi bosib o‘tishi shart. Otam bu dunyoda uch narsaning – mansab, tobut va pulning egasi yo‘qligini ko‘p takrorlardilar. Insonga chin ma’noda tegishli bo‘lgan va u o‘zi bilan olib ketadigan yagona narsa – bu his-tuyg‘ular, kechinmalar va taassurotlardir. Aynan shularni to‘plash kerak. Ortda esa faqat sen yaratgan narsalar qoladi. Umrim mehnatda o‘tdi va hech narsadan afsuslanmayman. Balki, hammasini ortga qaytarishning iloji bo‘lganida, imkon qadar ko‘proq til o‘rganishga harakat qilgan bo‘lardim.

TONGGI SOAT OLTIDA men allaqachon zavodda bo‘laman. Erta turish odati ancha avval shakllangan. Shu odatim tufayli bir paytlar tennis o‘ynashni ham tashlaganman. Axir, tonggi soat oltida kortga kim keladi? Sakkizda esa men ishda bo‘lishim kerak. Shu sababli haydovchim ham yo‘q, mashinani o‘zim haydayman. Ishchilaringiz sizni qabul soatlarida kabinetda emas, zavod hududida ko‘rib turishi muhim. Va ular rahbar doim o‘z tomonida ekanini bilishlari kerak.
Jamoamiz ko‘p millatli va juda ahil, barcha bayramlarni birga nishonlaymiz. Ko‘p millatlilik – ham mehnat jamoasi, ham har qanday davlat uchun kuchli bir fazilatdir. Mamlakatimizda “milliy masala” degan tushunchaning o‘zi yo‘qligidan juda xursandman.

PAZANDALIKNI YAXSHI KO‘RAMAN. Bu mening sevimli mashg‘ulotim. Jamoa bilan birga dam olganimizda, hammaga o‘zim ovqat pishiraman. Retseptlarni ko‘p bilaman, lekin bu mashg‘ulotimning asosini yangilarini yaratish tashkil etadi.

BOY BO‘LISH qiyin emas, juda oson. Saxiy bo‘lish esa – ko‘pchilik uchun uddalab bo‘lmas vazifa. Nazarimda, Xudo insonga pulni “Qani, ko‘raylik-chi, sen bularni nima qilar ekansan?” degan savol bilan beradi. Ba’zan qaraysan, kishi o‘ziga dabdabali uy quribdi-yu, unga olib boradigan yo‘l abgor ahvolda…
Butun ko‘cha uchun yo‘lni sozlab, chiroq o‘rnatib qo‘ysang nima bo‘ladi? Lekin puliga achinadi. Go‘yo barcha pullar uning nomiga yozilgandek – ketsa, qaytib kelmaydigandek. Vaholanki, pul – insongacha emas, inson orqali to‘siqlarsiz oqib o‘tishi kerak bo‘lgan ne’mat. Haqiqiy boylik – bank hisobidagi nollarda emas, balki o‘sha pulga qancha narsa yarata olganingdadir. Chunki har bir insonning hayotida oldinga qarashga hojat qolmaydigan, ortga nazar tashlash kerak bo‘lgan palla keladi. Albatta, hayot davomida bu haqda o‘ylamaysan, lekin yakun muhim. Aynan yakun sening umringni qanday o‘tkazganingni – munosibmi yoki shunchakimi – belgilab beradi...