Grinberg Vladimir Borisovich

Grinberg Vladimir Borisovich 1956-yil 13-may kuni Toshkent shahrida tug‘ilgan.

Afsonaviy «Paxtakor» futbol klubining yoshlar futbol maktabini tamomlagan. Jamoani bir necha bor sardor sifatida maydonga boshlab chiqqan.

1978-yilda Toshkent Politexnika Institutining Sanoat va fuqarolik qurilishi (PGS) fakultetini tamomlagan.

Turli qurilish tashkilotlarida usta, ish boshqaruvchi (prorab), uchastka boshlig‘i va bosh muhandis lavozimlarida faoliyat yuritgan.

2004-yil fevral oyidan buyon «Texnoprogress» MChJning Bosh direktori lavozimida ishlab kelmoqda.

2009-yil mart oyidan buyon «Staldom Modul» MChJning Bosh direktori lavozimida ishlab kelmoqda.

TADBIRKORLIK ruhi, mening nazarimda, boshqa barcha iste’dodlar singari insonning genetik xotirasida juda chuqur yashiringan bo‘ladi. Kimdir tug‘ma harbiy, kimdir esa tug‘ma tadbirkor bo‘lib tug‘iladi, degan fikrga ishonmayman. Shunchaki, hayotning ma’lum bir bosqichida inson qalbida o‘ziga xos bir «uyg‘onish» yuz beradi va u o‘zi hamda hayotdagi o‘rni haqida jiddiy o‘ylay boshlaydi. Bunday «uyg‘onish»ga sabab bo‘ladigan omillar esa juda ko‘p bo‘lishi mumkin.

MEN oddiy ziyoli oilada tug‘ilib voyaga yetganman. Futbol maydonini hisobga olmaganda, tengdoshlarimdan deyarli farq qilmasdim. Men hech qachon odamlarni yaxshi yoki yomon deb ajratmaganman. Kasb tanlash vaqti kelganda, sportdagi yutuqlarim qadrlanadigan oliy o‘quv yurtiga o‘qishga kirdim. Talabalik davrimning katta qismi institut sharafini himoya qilib futbol maydonida o‘tdi. Keyinchalik, ko‘pchilik bitiruvchilar kabi, taqsimot asosida loyiha institutiga ishga yuborildim. Yarim himoyachi o‘yin davomida o‘nlab kilometr yugurib charchamaydi, biroq chizmachilik stolida yarim soat tik turish men uchun haqiqiy sinov edi. Aynan shu holat hayotimdagi birinchi«uyg‘onish»gasababbo‘ldi.Men qurilish maydonida ishlashga qaror qildim, holbukio‘shapaytdamix bilan g‘ishtni ham zo‘rg‘a ajratardim. Futbol to‘pi esa yana o‘n yil davomida tushlarimga kirib yurdi.

KEYINCHALIK qurilish, brigada va o‘zing rahbarlik qilayotgan insonlar oldidagi mas’uliyat boshlandi. Sen esa institutni endigina bitirgan yosh mutaxassissan. Brigadangda esa sobiq Ittifoqning turli hududlaridan kelgan tajribali quruvchilar ishlaydi. Ular bilan hazillashib bo‘lmaydi. Har qanday savolga javob bir xil: «Bu yer senga kasb-hunar maktabi emas!» Qanday yo‘l tutishni ham, nima qilishni ham bilmay qolasan. Aynan shunday vaziyatda inson hayotidagi eng muhim savolni o‘ziga berishi kerak: «Men aslida kimman?» Bu savolga javob berish doimo qiyin, ammo zarur. Oradan ko‘p yillar o‘tib, men hayotda katta muvaffaqiyatlarga erishgan insonlarning yo‘lini tahlil qildim va ularning shakllanishi aynan shu savoldan boshlanganiga amin bo‘ldim.

HURMAT tajriba bilan birga qo‘lga kiritiladi. Qadam-baqadam oldinga yurish kerak. Eng muhimi — birinchi qiyinchilikdan qochib ketmaslik, birinchi muammoni hal qila olishdir. Hozircha bu faqat qat’iyat va boshqalarga ko‘r-ko‘rona ergashishni istamaslik hisobiga amalga oshayotgan bo‘lsa ham, baribir o‘z pozitsiyangda mustahkam turishing muhim. Eng asosiysi — sen taslim bo‘lmading, qochib ketmading.

KEYINGI muhim saboq men uchun «mas’uliyat» tushunchasini anglash bo‘ldi. Menga moddiy javobgarlik bilan bog‘liq lavozim taklif qilinganda, atrofdagilarning aksariyati bu juda xavfli, nodonlarcha va uzoqni ko‘ra bilmaslik ekanini aytdi. «Hammasini o‘g‘irlashadi, talashadi, javobni esa sen berasan», deyishardi. Faqat hayotning ko‘p sinovlarini boshdan kechirgan onam shunday degan edi: «Moddiy javobgarlikka ega bo‘lsang — odamsan. U bo‘lmasa — hech kimsan». Men bu so‘zlarni eslab qoldim, ammo ularning asl ma’nosini ancha keyin tushundim. Bu yerda eng muhim so‘z — MAS’ULIYAT. Aynan u rahbarni oddiy mehnatkashdan ajratib turadigan chegaradir. Agar mas’uliyatni o‘z zimmangga olsang, o‘z taqdiringning egasiga aylanasan. Sharoit — bu hayot, «uyg‘onish» — anglash, tanlov — aql va tajriba, yo‘l esa — qoidalardir.

ERKIN tadbirkorlik davri boshlangach, eski vazifalar o‘rnini yangilari egalladi. Ularning barchasini hal qilish zarur edi. Shunda yana bir muhim tushuncha — YETAKCHI paydo bo‘ldi. Yetakchining xatolari kechirilmaydi va bu to‘g‘ri, chunki odamlar unga o‘z taqdirini ishonib topshirgan bo‘ladi. «Texnoprogress» kompaniyasida futboldagidek jamoaviy ruh hukm suradi. Har bir professional guruh oldiga ularning imkoniyatlarini to‘liq namoyon etishga xizmat qiladigan vazifalar qo‘yiladi. Men shunday rahbarlardanki, haqiqiy mutaxassisning ko‘p xatolarini kechira olaman. Albatta, agar u faqat o‘zi uchun emas, balki mening jamoamning o‘yinchisi bo‘lsa. Men unga ishlashi uchun barcha sharoitlarni yaratishga harakat qilaman. Professional bo‘lishga intilayotgan xodim ham men uchun juda qadrli va bu yo‘lda unga albatta yordam beraman.

YANA BIR muhim haqiqat shuki, ayniqsa muvaffaqiyatga erishgan insonning «men hamma narsaga o‘zim erishdim» degan gapi haqiqat emas. BU TO‘G‘RI EMAS. Har qanday biznes G‘OYAdan boshlanadi. Bir qadimiy rivoyatda shunday deyiladi: «Lo‘lining xotinini o‘g‘irlashsa — u kuladi, otini o‘g‘irlashsa — yig‘laydi, qo‘shig‘ini o‘g‘irlashsa — o‘ladi». Men ham go‘yoki bir lo‘lidan «o‘g‘irlangan qo‘shiqni» kuylamoqchiman. Gap 1930–1950-yillarda mamlakatimizda yaratilgan va bugungi kunda Xitoy hamda boshqa davlatlarda muvaffaqiyatli qo‘llanilgan noyob texnologiya haqida bormoqda. Biz uni yana o‘z yurtimizga qaytardik. Joyning o‘zida po‘lat listlardan egilgan profillar ishlab chiqarish g‘oyasi menga noodatiy tarzda kelgan. Buyuk Ipak yo‘li bo‘ylab og‘ir metall prokat ortilgan tuyalarni tasavvur qildim va shunday o‘yladim: tayyor profillarni tashigandan ko‘ra, ko‘proq metall listlarni olib kelib, ularni kerakli joyning o‘zida egish osonroq. «Bu bolalarcha xayol», deyishingiz mumkin. Ammo buyuk, yoki hech bo‘lmaganda insonlar uchun juda kerakli barcha g‘oyalar aynan bolalarga xos beg‘ubor tasavvurlardan boshlanadi. Axir jahon iqtisodiy inqirozi davrida real iqtisodiyotga qaytish ham ana shunday musaffo fikrlarning ifodasi emasmi?

TOSHKENT — bu mening shahrim. Ayrim tuyg‘ularni so‘z bilan ifodalash qiyin. Masalan, samolyotdan tushib, Vatan havosidan ilk bor nafas olganingdagi hissiyot yoki Mashina boshqarib ochiq dashtlar orqali ketayotib quyosh botishini tomosha qilganingdagi holat. Go‘yoki hech qanday alohida manzara yo‘q — paxta dalalari va quyosh, xolos. Ammo qalbingda birdan «Bu mening yurtim», degan tuyg‘u uyg‘onadi. Men uchun Vatan tushunchasi aynan mana shu hislarda mujassam.