Mirzakarimov Bahodir Bosimovich

1975-yil 8-avgustda Toshkent shahrida tug‘ilgan.

1993–1996-yillarda — Toshkent Davlat Tibbiyot Institutida tahsil olgan.

2008–2011-yillarda — Nizomiy nomidagi Toshkent Davlat Pedagogika Universitetining «Milliy istiqlol g‘oyasi: huquq asoslari» fakultetida tahsil olgan.

Uylangan, uch nafar farzandi bor.

Men hayotimning bir parchasini «Gladiator» filmida ko‘rdim: Maksimus — buyuk jangchi, oddiy xalq vakili bo‘lib, hamma narsaga o‘z kuchi bilan erishgan; buyuk imperiyaning hukmdori bo‘lishiga bir qadam qolgan, Rimning qutqaruvchisi edi va birdaniga... hamma narsasidan ayrildi. Buyuk qo‘shin generali Sezar sifatida uyg‘onishi kerak edi, ammo qullar aravasida o‘zini topdi. Lekin u taqdirga bo‘ysunmadi, qul bo‘lib qolmadi: uchish uchun yaratilgan inson emaklab yashay olmaydi!

90-YILLARDA ta’lim haqidagi fikrlar ikkinchi o‘rinda turardi — bir kunda stipendiya miqdoridagi pulni ishlab olish mumkin edi... Ulgurji qayta sotish orqali birinchi avtomobilim uchun mablag‘ topdim, go‘yo orzuim amalga oshgandek edi! Ammo men o‘qishni davom ettirdim, chunki ta’lim kelajakdagi rivojlanishning poydevori ekanini tushunardim. Faol talaba edim, Toshkent Davlat Tibbiyot Instituti KVN jamoasini qayta tikladim, biz Respublika tanlovining finalchilariga aylandik. Rektor VIAL uchun zarur apparaturalar bilan yordam berdi, tantanalarda chiqish qilib, pul ishlashga ham muvaffaq bo‘lardik. Vaziyat shuni talab qilardi: sotib ol, sot va muvaffaqiyatga erish. O‘tmishga nazar tashlab, bir haqiqatga amin bo‘laman: biznes va pul topish — bu ikki xil tushuncha. Men o‘zimda tashkilotchilik qobiliyati, yangi g‘oyalar borligini angladim va bu kasbimni o‘zgartirishimga sabab bo‘ldi.

2002-YIL. Katta ma’nodagi tadbirkor Shavkat Tursunovich tashabbusi bilan INFERM tashkil etildi — Toshkent viloyatidagi qoramol yetishtirish va go‘sht sotishga ixtisoslashgan xo‘jalik. Chorva boqish, uni sotish, foydani biznesga yo‘naltirish va yo‘lga qo‘yilgan ishlab chiqarishni yaratish uchun bilim va tafakkur zarur. Men bug‘doy va suli yetishtirdim, sifatli va arzon ozuqa oldim, bu ozuqa hisobiga chorvaning vazn orttirishi sifatsiz tayyor yemlarga qaraganda yuqori bo‘ldi. Biznesim shunday boshlandi: men o‘z ishimga ishonishni, maqsad qo‘yishni va unga aniq yo‘nalishda harakat qilishni o‘rgandim.

O‘SHA DAVRDA TALABGIR BO‘LGAN G‘OYA — quritilgan piyoz eksporti edi. Shavkat Tursunovich uskunalarni taqdim etdi, biz ularni yig‘dik va sexni ishga tushirdik. 100 nafar insonni ish bilan ta’minladik, ularning har birining kamida 2-3 nafar farzandi bor edi. Insonlarning minnatdorchiligini his qilish naqadar katta baxt! Meni harakatga undagan fikr shunday edi: men odamlarga yordam beryapman!

YANGIYERDAN otam keldi — oliyjanob inson, 25 yil davomida LOR shifokori bo‘lib ishlagan. Katta xo‘jalikni ko‘rib, shunday dedi: «Nega hamma Toshkentga intiladi? Bu yerda ham ish yetarli. Viloyatda shunday zavod yarat! Men “Otangga rahmat! Shunday o‘g‘il tarbiyalagan otangizga rahmat!” degan so‘zlarni eshitishni juda istayman». Men o‘ylab qoldim: poytaxtdagi porloq professorlik faoliyatini tark etib, otam o‘z iste’dodini Sirdaryo aholisi uchun bag‘ishlagan edi! Ko‘p o‘tmay uning kutilmaganda yuragi xuruj qildi. 13 kun reanimatsiyada yotdi — bu 13 yilga tengdek tuyuldi: biz o‘sha vaqt ichida butun umrimizdagidan ko‘proq suhbatlashdik. U doimo takrorlardi: «Buni o‘sha yerda qil!» Dafn marosimidan so‘ng darhol Sirdaryo viloyatiga yo‘l oldim.

20 KUN ICHIDA Shirin shahridagi tashlandiq binoni ta’mirdan chiqardim va birinchi liniyani ishga tushirdim. Kuniga atigi bir soat uxlar edim, ba’zida ishchi charchoqdan uxlab qolganida o‘zim payvandlash ishlarini bajarardim. Ikkinchi liniyani ham ishga tushirdik va Sirdaryo viloyatining yetakchi eksportchilaridan biriga aylandik. Biz imkonsizdek tuyulgan ishni uddaladik! Menga otamning so‘nggi istagi kuch bergan edi. Tadbirkor bo‘lib, men yana bir bor isbotladim: biznes va pul topish — ikki xil tushuncha. Otam xotirasiga bag‘ishlab BS-Dream xoldingini tashkil etdik. Bosimning orzulari amalga oshdi, qalbim xotirjam: uning vasiyatini bajarganimdan so‘ng yuzlab marta «Otangga rahmat» degan so‘zlarni eshitdim...

2006-YIL. Istiqbolli yo‘nalish paydo bo‘ldi: suyultirilgan gazdan avtomobil yoqilg‘isi sifatida foydalanish. Biz ulgurji savdo bilan shug‘ullandik va muayyan yutuqlarga erishdik. Mahsulotlarni tarqatish tarmoqlarini rejalashtirib, katta qadamlar tashladim, ammo inson omilini hisobga olmadim. Biznesdagi hamkorlarimning ishonchni oqlamagani og‘ir eslanadi; hech kimga ishonib bo‘lmaydigan, murojaat qiladigan joy topilmaydigan holat juda qo‘rqinchli. Do‘stlar, yaqinlar uzoqlashdi, telefonlar jim bo‘lib qoldi. Faqat Muboraklik eng yaqin do‘stim Juma Qiyosov — 600 km uzoqlikda bo‘lsa ham — yonimda bo‘ldi: qo‘ng‘iroq qilar, qo‘llab-quvvatlar edi. Bir kuni u shunday dedi: Muborakda gaz quyish shoxobchasini «tayyor holda» qurish bo‘yicha tender e’lon qilinibdi. U xuddi biz allaqachon g‘olib bo‘lgandek gapirdi: «Ishonaman, sen g‘alaba qilasan!» Ammo qanday qilib? Men na uskunalarni, na ishlab chiqaruvchilarni bilardim. U qat’iy ohangda dedi: «Bilmaysanmi — o‘rgan. Uch kuning bor». Gaz quyish shoxobchalari haqidagi nazariyani mukammal o‘rganib, tenderga yo‘l oldim. Hammasini tavakkal qildim! Biz g‘alaba qozondik! Shunday qilib GGM tashkil topdi! Hozirgacha men do‘stimni kompaniyaning asoschisi deb bilaman...

YANGI SOHANI O‘RGANIB, maqsad sari intildim. Tender vaqtida ishlab chiqaruvchilardan to‘g‘ridan-to‘g‘ri yetkazib berish haqida biroz bo‘rttirib aytishga to‘g‘ri kelgan edi, — ish uchun qilingan bu «ezgu yolg‘on» vijdonimni bezovta qildi. Biz Yevropa, AQSh va Rossiyada ta’lim oldik, butun dunyodagi yirik gaz uskunalari ishlab chiqaruvchilarining rasmiy eksklyuziv vakolatxonalariga aylandik. Vijdonim va qalbim xotirjam. Xorijiy hamkorlar tajribasini o‘rganib, to‘g‘ri tizim yaratdik: mijoz stansiyani ishga tushirish bilan bog‘liq deyarli barcha masalalarni bitta kompaniya orqali hal qiladi, mablag‘ va qimmatli vaqtni tejaydi. GGM tarkibida o‘zining loyiha bo‘limi, ishlab chiqarish bo‘limi, tashqi iqtisodiy faoliyat bo‘limi, moliya bo‘limi, konstruktorlik byurosi, o‘quv markazi, buzmasdan nazorat qilish laboratoriyasi va bir qator sho‘ba korxonalar mavjud.

YOSHLAR biznesmenlik yo‘lini tanlar ekan, ko‘pincha sohaning mas’uliyatini to‘liq anglamaydilar, hamma narsaga birdaniga erishishni xohlashadi. Haqiqiy tadbirkor o‘z g‘oyasiga ishonadi, belgilangan maqsad sari qat’iyat bilan intiladi va buning uchun bor kuchini safarbar qiladi.