Nazirov Anvar Zakiyevich

Nazirov Anvar Zakiyevich, 1952-yilda tug‘ilgan, «AZN» MChJ direktori va ta’sischisi.

Toshkent politexnika institutini, ASU fakultetini tamomlagan. Dasturchi. Aloqa vazirligi HTM direktori o‘rinbosari lavozimida ishlagan. Oilali, ikki farzandi bor.

1999-yilda O‘zbekistonda sanoat sovutish va savdo uskunalarini ishlab chiqaruvchi birinchi korxonaga asos solgan. Yetti yil ichida kompaniya eskirgan uskunalari bo‘lgan kichik kooperativdan o‘z sohasida respublikaning yetakchi korxonasiga aylandi.

- HAR QANDAY ISHNI BOSHQARISHNING ASOSIY TAMOYILI - bu, avvalo, sifatli ishlab chiqarish jarayonini tashkil etishdir. Sexni, ish joylarini tartibga keltirish. Yetkazib beruvchilarga qaram bo‘lmaslik va zarur elementlar sifatiga ishonch hosil qilish uchun butlovchi qismlar ishlab chiqarishni yo‘lga qo‘yish.

Agar ishlab chiqarish jarayoni maqbul va puxta o‘ylangan bo‘lsa, foyda albatta bo‘ladi. Men hech qachon pul topishni birinchi o‘ringa qo‘ymaganman. Pul biror maqsadni amalga oshirish vositasi va ish hamda qabul qilingan qarorlar samaradorligining ko‘rsatkichi sifatida qiziqarlidir.

VA HAMMASI biz zavoddan ijaraga olgan tashlandiq ombordan boshlandi. Cheklanmagan miqdorda faqat ishtiyoq va biror yangi narsa qilishga bo‘lgan katta istak bor edi. Qolgan hamma narsa - mutaxassislar, bilim, asbob-uskunalar va pul deyarli yo‘q edi. Biz sovutish va savdo uskunalari haqidagi kitoblardan o‘rganishni boshladik, sovet davridan qolgan eskirgan va yaroqsiz stanoklarni sotib oldik, ularni ta’mirlab ishladik. Bu juda murakkab, ammo qiziqarli vazifa edi - O‘zbekistonda sanoat savdo sovutgichlarini ishlab chiqaruvchi birinchi korxona bo‘lish. Bungacha respublikada bunday korxona yo‘q edi, ammo bu mahsulotga juda katta talab bor edi. Biz vitrinalar, javonlar va peshtaxtalardan boshladik va darhol yuqori sifatga e’tibor qaratdik. Mahsulotlarimizga tadbirkorlarning ishonchini qozonish kerak edi. Shu bilan birga, bizning mahsulotimizning narxi xorijiy analoglarga qaraganda ikki baravar arzon edi. Hozirda firmamizning savdo belgisi Toshkentda ham, butun respublikada ham mashhur - biz bozordan shunga o‘xshash xorijiy mahsulotlarni deyarli siqib chiqardik.

MENING KARERAM tadbirkor sifatida 1988-yilda o‘z biznesim bilan shug‘ullanish imkoniyati paydo bo‘lganida boshlangan. Qo‘l ostimda 350 kishi bo‘lgan vaqtincha saqlash markazidan deyarli hech qayoqqa, hatto orqamga ham qaramay ketdim. Pionerlar uyiga, u yerda kemasozlik to‘garagiga rahbarlik qila boshladi. Shu bilan birga, o‘rtog‘im bilan birgalikda 243-sonli aviata’mirlash zavodi hududida reykalar, plintuslar va karnizlar ishlab chiqaradigan kichik duradgorlik sexini tashkil etdik. Mening reykalarim faqat eng tekis va chiroyli bo‘lishi kerak edi va men yo‘naltiruvchilar, pichoqlar va dvigatel aylanishlari bilan tajriba o‘tkazdim. Ish yurishib ketdi, mahsulotlarim ommalasha boshladi. O‘zbekistonga yog‘och yetkazib berish kamaygach, metall bilan ishlashni o‘zlashtirdik. Menda uchta mualliflik guvohnomasi bor - bitta maishiy mahsulot ixtirosi, uning qadog‘i va nomi uchun. Bundan tashqari, o‘n besh soniyada yig‘iladigan savdo pavilonini ixtiro qilish uchun patent ham bor. U deltaplan usulida yasalgan. Asosiy buyurtmachi bizning Kitob savdosi do‘konimizdir.

DELTAPLANLAR...Ular mening hayotimda juda yorqin iz qoldirdi. Bu aql bovar qilmas ishtiyoq edi - uch o‘rtoq aka-uka Raytlar yo‘lidan borishga, uchish apparatini qurishga va uchishni o‘rgatishga qaror qilishdi. Bu 1976-yil edi va rasmiy hokimiyatning bu sportga munosabati yetarlicha sovuq edi. Ammo biz havoga ko‘tarilish g‘oyasi bilan kasal bo‘lib qoldik. Bizda aerodinamika va aviatsiyaga nisbatan hech qanday bilim yo‘q edi. Na chizmalar, na texnologiyalar, na boshqaruv va parvozlar bo‘yicha qo‘llanmalar, na egiluvchan qanot aerodinamikasi nazariyasi bo‘yicha bilimlar bor edi. Qayerdadir taxminiy eskizlarni topib, aslida yig‘ma karavot yasashdi - quvurlardan yasalgan uchburchakka eski parashyut tortilgan edi - va unda uchishga harakat qilishdi... Bu aql bovar qilmaydigan tavakkalchilik edi - uchar yig‘ma karavotlarni sinab ko‘rish edi, bu yerda bitta noto‘g‘ri harakat va hammasi - oilaga salom... Biz esa konstruksiyaning qayerini kamaytirish, qayerini qo‘shish, burchakni qanchaga oshirish va muvaffaqiyatsizliklar muammosi apparatning o‘zida yoki uni boshqarishda ekanligini muhokama qilardik. Deltaplan goh sho‘ng‘iydi, goh yiqiladi, goh seni shtoporga aylantiradi. Bilimlar bizga o‘xshagan muxlislardan, biz bilan xat yozishganlardan zarra-zarra to‘plangan. O‘sha paytlardan esdalik sifatida menda bir necha joyidan teshilgan mototsikl kaskasi qoldi...

AMMO XUDO SAQLADI. Natijada biz O‘zbekistonda deltaplan sporti kashshoflariga aylandik, deltaplan qurib, uni boshqarishni o‘rgatdik va o‘zimiz ham uchishni o‘rgandik.
Hozirda bu sport turi ommalashib bormoqda va zamonaviy deltaplanchilar yaxshi uchish apparatlari, usullari, sug‘urta va jihozlarga ega...

BIZNESDA XAVF-XATAR BORMI? - u har doim mavjud. Busiz bo‘lmaydi. Bu noma’lumni bilish, nimanidir o‘rganish va ufq ortiga nazar tashlash istagi noma’lumlik qo‘rquvidan kuchliroq bo‘lishidir. Yiqilish qo‘rquvidan kuchliroq. Ammo tavakkalchilik mayda-chuydalarigacha, bosqichma-bosqich, kichik balandliklardan boshlab bosqichma-bosqich o‘ylab chiqilishi kerak. Keyingi cho‘qqilarni asta-sekin egallab, barcha xavf-xatarlarni minimallashtirgan holda cho‘qqiga erishasiz.

MEN HECH QACHON HOKIMIYAT VA KATTA KAPITALGA INTILMAGANMAN. Mening eng katta istagim o‘z qo‘lim bilan biror narsa yasashga intilish edi. Bolaligimda kemasoz bo‘lishni orzu qilardim, "Yosh texnik" va "Modelist-konstruktor" jurnallarini o‘qirdim. To‘g‘ri, onam musiqa maktabiga borishni talab qildi va men deyarli besh yil davomida akkordeon sinfida shug‘ullandim. Lekin musiqachi bo‘lolmadim. Chamasi, onam konstruktorni sozandaga aylantirib bo‘lmasligini sezib, bo‘shashdi va musiqa maktabini tashlab ketishimga ruxsat berdi. Ertasiga men Skverdagi yosh texniklar stansiyasida edim. Ba’zan nazarimda, zavodim o‘zim tashkil etgan "Yosh texniklar stansiyasi" to‘garagimning davomiga o‘xshaydi.
Keyin uzoq vaqtgacha akkordeonga qo‘l urmadim. Lekin o‘zim gitara chalishni o‘rgandim, maktabda vokal-cholg‘u ansamblini tashkil qildik, unga o‘zim kuchaytirgichlar va elektr gitaralar yasadim. Chiroyli, sayqallangan, shoxli...

HOZIR men xodimlarimga qarayman va ularning ko‘pchiligida o‘zimni taniyman. Agar inson sezgir bo‘lsa, unda o‘rganish va yangi narsalarni bilish istagi bo‘lsa, u ko‘p narsaga erishadi. Korxonamizda 25 yoshgacha bo‘lgan yoshlarning 90 foizi ishlaydi. Malakali kadrlarning yetishmasligi bizni o‘z mutaxassislarimizni "yetishtirishga" majbur qilmoqda. Ular g‘arbliklardan qolishmasligini bilaman. Biz ham ishtiyoq bilan boshladik, chet ellarda o‘nlab yillar davomida foydalanib kelingan haqiqatlarga o‘z aqlimiz bilan yetib bordik. Biz velosipedni ixtiro qildik. Bunga Xitoy, Rossiya, Germaniya, Italiyaga borish imkoniyati tug‘ilgandagina amin bo‘ldim...
Ammo ular inert va dangasa aqlga ega bo‘lgandan ko‘ra, velosipedni ixtiro qilganlari ma’qul. Kim biladi, balki ularning yangi velosiped dizayni o‘ziga xos bo‘lib chiqar...