Hon Vladimir Borisovich

Xon Vladimir Borisovich 1954-yilda Qoraqalpog‘istonning Chimboy shahrida tug‘ilgan.

1975-yilda Viborg aviatsiya bilim yurtini (VATUGA) bortmexanik sifatida tamomlab, sakkiz yilga Sibirga jo‘nab ketdi.

1982-yilda Toshkentga qaytib, Toshkent Aviatsiya institutining kechki bo‘limini tamomlagan, shu bilan birga Chkalov nomidagi Aviatsiya zavodida ishlagan.

1993-yilda "XON" xususiy korxonasiga asos solgan.

Uylangan, ikki farzandi bor.

QAYTA QURISH boshlanganida, martaba o‘sishi istiqbollari nolga tushdi va o‘z kuchlarini ishga solish yo‘llarini izlash kerak edi. O‘z korxonam uchun boshlang‘ich mablag‘ni mokisimon biznes orqali topdim va tez orada o‘zimning birinchi "kopishop"imni ochdim - doimiy ravishda buzilib turadigan eski nusxalash apparati bilan kserokopiya. Daromad kulgili edi, lekin asosiy narsa bu emasdi. Bu ishda rivojlanish istiqbolini ko‘rish kerak edi. Tez orada butun shahar bo‘ylab nusxa ko‘chirish shoxobchalari paydo bo‘ldi va katta hajmdagi qog‘oz va butlovchi qismlarni olib kelish kerak edi. Mana, o‘n beshinchi yildirki, qayta ro‘yxatdan o‘tmasdan va hech qanday qiyinchiliklarsiz muvaffaqiyatli ishlab kelayotgan biznes qadam-baqadam o‘sib bordi. Bu barqarorlikda o‘zimning va yillar davomida men bilan birga ishlagan jamoaning xizmatini ko‘raman.

O‘Z BIZNESINGIZNI tashkil etish uchun - "hayot uchun yetarli va hammasi joyida" degan tuyg‘u mutlaqo noto‘g‘ri. Biznesni ko‘tarish va doimiy ravishda oldinga siljitish kerak. Ko‘plab muammolarni yengib o‘tishga, yuksalish va pasayishlarga tayyor bo‘lish kerak, aks holda biznes olamida omon qolish qiyin bo‘ladi. Ishonchim komilki, har bir insonga bu hayotda imkoniyat beriladi. Shunchaki biri tavakkal qilishga qaror qiladi, boshqasi esa oqim bo‘ylab suzishni afzal ko‘radi. Men uchun barcha yangiliklar, hatto yengib o‘tish kerak bo‘lgan to‘siqlar ham qiziqarli.

BIZNING ajoyib jamoamiz bor aslida, bu endi birgalikda dam olish, sayohat qilish va sport bilan shug‘ullanadigan oila.

MEN ULARGA .nafaqat kasbni, balki "hayot" tushunchasining o‘zini ham o‘rgatishga uritaman. Ehtimol, men "qamchi"dan ko‘ra ko‘proq "pryanik" tarqatadigan rahbarlardan biri bo‘lsam kerak, lekin menimcha, kadrlar siyosati nuqtai nazaridan noto‘g‘ri bo‘lsa-da, bu yondashuv har doim odamlar bilan omadim kelganligi bilan qoplanadi. Odamlar ham menga yaxshilik bilan javob qaytarishga harakat qilishadi.

MEN OPTIMISTMAN. Men o‘zimga katta ishonch va hayotga muhabbatga egaman. To‘g‘ri, butun dunyoni sevish oson, aniq bir insonni sevish esa ancha murakkab. Har bir odamni tushunishga harakat qilaman, agar sevmasam, hech bo‘lmaganda uni hurmat qilishim mumkin bo‘lgan narsani topishga harakat qilaman. Qadimgilar haq bo‘lsa kerak, dunyo - bu ko‘zgu: tabassum qilsangiz, sizga ham tabassum qaytarishadi.

HOLAT inqiloblarda osongina amalga oshiriladi. Uni saqlab qolish va ko‘paytirish esa oson ish emas. O‘n yil oldin biz rivojlanish uchun boshlang‘ich kapitalni yetarlicha tez qo‘lga kiritdik, ammo ko‘pchilik uni saqlab qolmadi. Hozir yuqoriga ko‘tarilish ancha qiyin va professional bilimlar birinchi o‘ringa chiqmoqda. Ammo avvalgidek hamma narsa insonga bog‘liq - agar unda Tadbirkorlik Ruhi mavjud bo‘lsa - u gullab-yashnaydi.